Bio z Brazylii

Do Brazylii leci się z Frankfurtu 11 godzin. Bilet w klasie biznes kosztuje 12 tys. zł, ale podają grzybki w śmietanie, a na śniadanie omlet. Po naciśnięciu guzika fotele zamieniają się w łóżka. Nacisnęliśmy niewłaściwy guzik i rozłożyliśmy sąsiada.

Zgubili nam ponadto bagaże. Linia Lufthansa wypłaca w takiej sytuacji od ręki, aby było się za co ogolić, 100 dolarów w klasie biznes i 80 dolarów w klasie turystycznej, a potem pokrywa rachunki ewentualnych zakupów. Jak ktoś ma tańszy bilet, to musi się ogolić taniej. Na niebie jest tak samo jak na ziemi, każdy dostaje tyle, ile zapłacił.

Brazylia ma 190 mln mieszkańców. Powierzchnia 7,5 mln km2, jest 25 razy większa od Polski i jeździ tu 23 mln samochodów z czego 5 mln na biopaliwie produkowanym z trzciny cukrowej sugarcane. Jak w każdym kraju o taniej sile roboczej, działa tu wiele fabryk samochodowych m.in. Volkswagena, Fiata, Forda i Renaulta. Budowę fabryki kończy Hyundai.

Fiat produkuje w Brazylii 800 tys. samochodów i Włosi również stworzyli tu cały system produkcji biopaliw. Fiatowska firma Magneti Marelli dostosowała silniki wielu marek do korzystania z tego paliwa, m.in. opracowano przeróbki silników japońskich np. Mitsubishi. Spirytus etylowy uzyskany z trzciny cukrowej miesza się z benzyną w proporcjach nawet do 20 proc. etanolu.

W Brazylii istnieje formalny zakaz rejestracji samochodów osobowych z silnikami diesla, aby nie zatruwały atmosfery. Litr biopaliwa kosztuje w przeliczeniu 1,72 zł, a litr normalnej benzyny 2,40 zł. Nie trzeba tu dyskusji politycznych co jest dobre dla ludzi. Klient sam decyduje na czym jeździć. Na biopaliwach jeździ prawie 90 proc. nowo rejestrowanych samochodów.

Korki w Sao Paulo są takie, jak na ulicy Hynka i Marynarskiej w Warszawie, czyli wszystko stoi. Sao Paulo liczy 12 mln mieszkańców i 6 mln samochodów. Na jednej ulicy jest więcej wieżowców niż w całej Polsce i więcej też nędzy.

Wypisuje się przy okazji, cały worek głupot. Piszą m.in., że produkcja biopaliw z trzciny cukrowej powoduje wycinanie dorzecza Amazonii. Bzdura. Nad Amazonką przez większą część roku pada deszcz, a trzcina lubi słońce.

Płyniemy statkiem do zatoki Santos koło letniskowej miejscowości Gudajara. Przy plaży rosną palmy, a na morzu stoją gigantyczne platformy wiertnicze. Odkryto tam wielkie złoża ropy na głębokości 10 km. Najpierw 2 km wody, a potem pod dnem trzeba wiercić jeszcze 8 km. Do biopaliw na powierzchni jest trochę bliżej.